تفاوت در فرآیندهای تولید
ریخته گری ها با ریختن فلز مایع یا آلیاژ فلزی مذاب در قالب ساخته می شوند و پس از خنک شدن و جامد شدن آن ، آن را فرو می ریزند. این فرآیند شبیه به ساخت یک شکل موم است ، اما مواد با فلز جایگزین می شوند. از طرف دیگر ، از تجهیزات مانند جعل چکش و پرس برای جعل یا بیرون کشیدن بیلت های فلزی برای ایجاد تغییر شکل پلاستیک استفاده می کند ، در نتیجه محصولات فلزی با شکل و اندازه مورد نظر را بدست می آورد. روند شکل گیری آن شبیه به یک سرآشپز است که با استفاده از خمیر برای ایجاد شیرینی های مختلف.
شکل و خصوصیات ساختاری
ریخته گری ها می توانند بخش هایی از اشکال مختلف پیچیده از جمله منحنی ، دیوارهای نازک و سازه های ناهموار را تولید کنند و شکل ها و اندازه های آنها عمدتاً توسط قالب ها محدود است. اگرچه بخشش ها همچنین می توانند اشکال پیچیده ای ایجاد کنند ، اما از نظر انعطاف پذیری کمی نسبت به ریخته گری ها پایین هستند. فرایند جعل بیشتر بر بهبود سازمان داخلی و خواص فلز متمرکز است.
عملکرد و مقایسه کیفیت
ریخته گری ها ممکن است نقص هایی مانند منافذ و اجزاء در طی فرآیند تولید داشته باشند که این امر بر خصوصیات مکانیکی و دوام آنها تأثیر می گذارد. علاوه بر این ، دقت بعدی و کیفیت سطح ریخته گری نیز ممکن است نسبتاً کم باشد. در مقابل ، در طی فرآیند جعل ، خالی فلزی تحت فشار قرار می گیرد و ساختار داخلی متراکم می شود ، در نتیجه خصوصیات مکانیکی را به میزان قابل توجهی بهبود می بخشد. شاخص های عملکرد بخشنده هایی مانند استحکام ، سختی ، مقاومت در برابر سایش و مقاومت کششی به طور کلی بهتر از ریخته گری ها هستند و دقت بعدی و کیفیت سطح نیز نسبتاً زیاد است.
انتخاب سناریوی برنامه
ریخته گری ها و بخشش ها هر یک زمینه ها و مزایای کاربردی خود را دارند. ریخته گری ها بیشتر در شرایطی مورد استفاده قرار می گیرند که تولید در مقیاس بزرگ ، اشکال پیچیده و خاصیت مکانیکی کم مورد نیاز است ، مانند ساخت قطعاتی مانند سیلندرهای موتور اتومبیل. در مواردی که نیازهای زیادی برای خواص مکانیکی ، دقت ابعاد و کیفیت سطح وجود داشته باشد ، فرجوها مناسب تر هستند ، مانند تولید محصولات با تکنولوژی بالا مانند محفظه های موتور هواپیما و قطعات فضاپیما.